آخانی (کارشناس منابع طبیعی) گفت: «بگذارید به ایران خودمان بپردازم. پاییز سال گذشته سفری به ارومیه داشتم. امسال نیز اواخر ماه قبل از ارومیه بازدید کردم. در این زمان کوتاه اتفاق بسیار وحشتناکی افتاده بود. پاییز گذشته، ایسی دریاچه در محل جاده میانگذر شهید کلانتری 160 دسی زیمنس برتربود اما امسال که آن را اندازه گرفتم 195 دسی زیمنس برمتر بود. این نشان میدهد طی یک زمان نسبتا کوتاه غلظت نمک به طرز باورنکردنی افزایش یافته است؛ این یعنی زنگ خطر؛ حال آنکه ما امسال سال پربارانی داشتیم و انتظار این بود که با این میزان بارندگی، شوری آب کاهش یابد ولی متأسفانه موضوع برعکس است.
مسئله نگرانکننده دیگر اینکه در اطراف بندر رحمانلو که در نزدیکیهای بناب و در جنوب شرق دریاچه ارومیه واقع شده، تپههای ماسهای در حال شکلگیری است. هوای این منطقه به خاطر گردوغبار آلوده به نمک به شدت آلوده است. این خطری است که مردم منطقه را تهدید میکند. در این منطقه از یک سو با وزش باد، گرد وغبار آمیخته به نمک، زمینهای کشاورزی را میپوشاند که سبب از بین رفتن قابلیت کشاورزی این اراضی میشود و از سوی دیگر باعث شیوع انواع بیماریها در این منطقه میشود. این به معنای آن است که اگر چارهای اندیشیده نشود به زودی بزرگترین فاجعه زیستمحیطی در آذربایجان رقم میخورد.»
به گفته این مدرس دانشگاه، نقاط دیگر کشور هم به این بلا مبتلا هستند؛ «تالاب میقان در اراک، بختگان و پریشان در فارس هم وضعیت بحرانی دارند. خوزستان و دیگر شهرهای جنوب کشور که اکنون در معرض گردوغبار کشورهای همسایه قرار دارند با خشک شدن تالاب شادگان بیش از پیش با این مشکل مواجه خواهند شد زیرا خشکشدن شادگان منشأ جدیدی برای ریزگرد میشود که قربانیان آن مردم بومی خواهند بود. تالاب گاوخونی در اصفهان هم در آینده به کانون ریزگرد تبدیل میشود.
تمام این مشکلات ناشی از آن است که ما با دخالتهای غیرمجاز، طبیعت را تخریب کردهایم. کشور ما تحمل این همه سد را ندارد. خسارات ناشی از ساخت این همه سد در آینده گریبان فرزندان همین مدیران و مهندسانی را میگیرد که امروز این سدها را احداث میکنند و بر ادامه این روند پای میفشارند. آیا زمان آن نرسیده که در شیوه فعالیتهای عمرانی و روند توسعه تجدید نظر کنیم؟»
