نامه
ساعت ۱۱:٢٥ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٠/٦/۱٩  کلمات کلیدی: دل نوشته ، محیط زیست

بخشهایی از نامه آقای رحیمی از دانشجویان حامی محیط زیست دانشگاه ارومیه به دوستداران محیط زیست:

« دوستان ما هر سال پا میشیم میایم تهران، اون همه خرج، اون همه دردسر که چی! به خودمون بگیم بله ما هم برای خودمون کسی هستیم از خطراتی که محیط زیستو تهدید می کنه آگاهیم و ...

اما به وقتی که واقعا محیط زیست به کمک ما نیاز داره کجاییم. پس دوستان یا داریم به خودمون دروغ می گیم یا واقعا برامون مهم نیست چه بلایی سر محیط زیستمون میاد. البته دوستان همه اینارو به خودم میگم چون تا اونجایی که یادمه کار یرای محیط زیستمون نکردم.  شما هم فکر نکنم کاری کرده باشی دوست عزیز محیط زیستی من. میگی کردی باشه قبول اما کجا بودی وقتی دریاچه ارومیه داشت از بین می رفت. مگه مقام معظم رهبری نگفتند که محیط زیست یک مسئله تجملاتی درجه دو نیست. مگه کل دنیا نمی گه توسعه پایدار!‌ پس به نظر شما ما چرا واسه اینجور کارها پول نداریم؟

مسئله من فقط دریاچه ارومیه نیست دریاچه ارومیه یکیشه. ولی با چشم خودم مرگشو دیدم و سخته چیزی نگم. ازتون خواهش می کنم اینو به دوستای محیط زیستی بگید که نذارید ایران سرسبز ما بشه کویر بی آب و علف و بی حیات. نذارید محیط زیستمون بشه دریاچه ارومیه‌ی مرده! »